12 Ağustos 2010 Perşembe

Hos Geldin Ramazan

Merhaba blog,

uzun zamandır bir şeyler yazamıyorum. Çok yoğun bir dönemden, geçip fırtınalı bir denizden sakin bir limana artık demir atmış sayılırız. Bloga artık Bursa'dan devam edeceğim.. Yurtdışında yetişmiş birinin gözlemlerini sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Bakalım nasıl olacak :)

Çarşamba sabahı ilk sahurumuza kalktık, daha doğrusu gece uyumadık sahur vaktine kadar. Saat 03:00 gibi Ramazan davulunun sesi gelmeye başladı. Uzaklardan gelen ses gittikce çoğalmaya başladı.. ve bir de mutfak camından baktığımda sitenin içine kadar girdiğini ve uyuyanları uyandırmaya çalıştığını gördüm. Benim için çok farklı bir deneyim oldu. Yani bunu bilmek veya televizyonda görmek farklı, bir de birebir yaşamak farklı. Çok hoş bir deneyim oldu. Davul bir yana Türkiye'de tutacağım ilk orucun heyecanı vardı bir yandan da. Uyandığında insanın iftara sanki çok vakit varmış gibi geliyor ama zaman öyle çabuk akıp geçiyor ki, telaşla iftar yemeğini hazırlamaya koyuluyor insan.

Bir de bizim oraların Ramazan'ı var. Evet Avrupa'da yani. Hani o neredeyse herkesin merak ettiği, gitmek için can attığı Avrupa'da oruç tutmak var. Çevrendekilere anlatsan dahi, aç kalmaya bir anlam veremeyenler.. Bir çoğunun anadan, atadan uzakta buruk bir şekilde açtığı iftarlar. Ne Ramazan çadırları, ne akşam programları, ne de bu manevi havayı soluyabileceğin uygun imkanlar.
Yine de nerede olursa olsun insan, Ramazan her zaman farklı bir şekilde geçmekte.. Allah oruçlarınızı kabul etsin, hayırlı Ramazanlar :)

14 Şubat 2010 Pazar

Sweatheart'im



ADIMLA NASIL BERABERSEM!!

Adımla Nasıl Berabersem
hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
bir dakika bile çıkmıyorsun aklımdan
koşar gibi yürüyüşün
karanlıkta bir ışık gibi aydınlık gülüşün

hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
uzak uzak yıldızlarla çevrilmiş kainatın
karanlık boşluklarında akıp giderken zaman

adımla nasıl berabersem öylece beraberiz
seninle her saat seninle her dakika seninle her saniye
gönlümüz mutluluğa inanmış olmanın gururuyla rahat
koltuğumuzun altında birer dinamit gibi kellemiz
ve sonra her zaman her ölümlüye
aynı şartlar altında kısmet olmıyan
gerçekleri görmenin aydınlığı alınlarımızda

hacet yok hatırlatmasına seni hatıraların
sen bana kalbim kadar elim kadar yakınsın....

Atilla İlhan


Seni seviyorum,
nice güzel günlere canim benim, nice güzelliklere...

Gülfem Aybike